Neil Gaiman: Havet i enden av veien

havet i endenNeil Gaiman er eit nytt bekjentskap for meg. Eg har hørt mykje om han, og har til og med to bøker av han uleste i bokhylla (Kirkegårdshistorier og Amerikanske guder). Havet i enden av veien sto på ønskelista til jul, men låg ikkje under treet. Heldigvis fekk 12-åringen tre eksemplarer av den siste pingle-dagboka; Tøffe tak, og sidan han ikkje klarte å bruke opp tilgodelappen sjølv så trådte eg hjelpande til og brukte den på Neil Gaiman´s siste (eg har betalt meg ut av dette altså, junior lot meg ikkje sleppe så lett unna…).

Havet i enden av veien blei den siste boka eg las i 2013, og det blei ei veldig fin avslutning på året. Magisk, forstyrrande, vemodig, skummel og fin. Eg veit ikkje heilt kva eg hadde forventa av Gaiman, men det var ikkje dette. Eg blei overraska. Først fordi boka starta så roleg og nostalgisk. Ein mann er i heimtraktene for å delta i ein begravelse i nær familie, lurer seg unna ei stund og besøker staden der han tibrakte mesteparten av barndommen. Han blir overvelda av minner frå ting som skjedde då han var sju år, og som kjem tilbake til han i desse omgivelsene. Etterkvart får vi høyre historia frå 7-åringens perspektiv. Litt etter litt kjem det magiske eller overjordiske aspekt inn i historia, og eg blir overraska over vendinga det tar (ok, skjønner at eg ikkje burde bli det i ei bok av Neil Gaiman, men likevel…). Eg skal ikkje røpe meir av handlinga, men hos Knirk kan du lese ei fin omtale av boka, samt ei liste over andre gode blogginnlegg om den. Lattermild har også eit bra innlegg om boka, der ho mellom anna er litt kritisk til den norske oversettinga (som eg ikkje kan seie anna om enn at språket i den fungerte bra for meg, men så har eg heller ikkje lese orginalen…).

Havet i enden av veien handlar på mange måtar om barndom og fantasi, om å føle seg hjelpelaus som barn, og om at to menneske ikkje hugser noko som har skjedd på akkurat samme måte. Gaiman har visstnok sagt at boka delvis bygger på hans eigen barndom. På bloggen Maria i mengden fann eg ein link til eit blogginnlegg av kona til Neil Gaiman, Amanda Palmer. Ho skriv litt om dette, og meir generelt om korleis personlege erfaringar blir brukt i kunst. Forfattarar/artistar er personlege i ulik grad, nokon bruker egne erfaringer ganske åpenlyst, andre bruker det i så bearbeida form at det er vanskeleg å kjenne att kor det kjem frå eller kva det er. Ho bruker eit ganske talande bilde på dette, nemleg ein blender der kunstnaren putter oppi ingredienser – både personlege erfaringar og anna. Amanda Palmer er musikar, og seier om seg sjølv at ho etterkvart skriv ganske så direkte i tekstane sine – ho har skrudd hastigheten på «kunstblenderen» ned til nivå 2 eller 3 og det er fullt mogleg å kjenne att ingrediensane. Mens Neil Gaiman, som slett ikkje liker å vere personleg, gjerne held seg på nivå 10 slik at han ender opp med ein fin purè der det er umulig å kjenne igjen personlige erfaringar fordi det er så godt samanblanda med andre ting. Dette høyrest ikkje så bra ut her kanskje, men les innlegget til Amanda Palmer – det er litt langt, men veldig lesverdig! Poenget i denne samanhengen er at ho skriv at Neil Gaiman i denne boka, The Ocean at the end of the Lane, har skrudd ned blenderen litt, og at dette var noko som var veldig vanskeleg for han å gjere. Og ho meiner dessutan at dette er det beste Neil Gaiman har skrive (av det ho har lese, ho har nemlig ikkje lese alt…), og at ho frå no av vil anbefale dei som spør kva Neil Gaiman-bok dei bør starte med å starte med Havet i enden av veien.

Advertisements

About Frøken Vims

Lærar & vestlending. Fotballmamma. Vimsekopp. Periodelesehest og periodebloggar. Glad i å lese fantasy og science fiction, morsomme bøker og romantiske bøker, serier og Nobelprisvinnarar, feelgoodbøker eller tåreperser. Til og med krim ein sjeldan gong. Les barne- og ungdomsbøker med egne barn og med elevane mine. Kan kontaktast på vims@live.no
Dette innlegget vart posta under Fantasy, Roman og merkt , , , , . Bokmerk permalenkja.

One Response to Neil Gaiman: Havet i enden av veien

  1. Tilbakeping: The Ocean at the End of the Lane – Neil Gaiman | Julies bokbabbel - litteratur og småprat

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

w

Koplar til %s